Το σχέδιο του νέου Κώδικα Δικηγόρων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης – Αλλαγές και Εκπλήξεις

Όπως καταλαβαίνω αγαπητέ Νίκο, από την εποχή που θεωρούσαμε (και στην ουσία ήταν) ο δικηγόρος λειτουργός της Δικαιοσύνης (του δικανικού συστήματος ειδικότερα), σήμερα έχουνε επαγγελματοποιήσει τις Αρχές του. Πλέον ο Δικηγόρος αποτελεί επάγγελμα και όχι λειτούργημα. Θα μου πεις ποια η διαφορά. Μέγιστη η διαφορά, αν σκεφτείς καταρχάς την αντιμετώπιση που έχει ένας δημόσιος λειτουργός σε σύγκριση με έναν ιδιώτη επαγγελματία. Έχουν ουσιαστικά απαξιώσει το δικηγορικό “λειτούργημα”. Σε αυτό βέβαια φταίμε και εμείς, ιδίως βέβαια οι παλαιότερες γενιές, που αποσκοπούσαν κυρίως στο κέρδος και όχι στην απονομή της Δικαιοσύνης. Ουκ λίγες οι φορές που ακούσαμε θεωρώ και συ από παλαιότερους συναδέλφους μας, ότι έκανε μία πρόχειρη “δουλειά” για αν αποκομίσει χρήματα. Δυστυχώς, μας παρασύρανε και εμάς στο βούρκο και εμείς ακολουθήσαμε σαν πρόβατα. Όσων δε αφορά την υποχρέωση διαμεσολάβησης σε ορισμένες υποθέσεις την γνώμη μου την ξέρεις. Περαιτέρω δε, ο θεσμός αυτός (όταν με το καλό γίνει) μειώνει (κατά τη γνώμη μου πάντα) το λειτούργημα του δικηγόρου. Βέβαια η άποψη αυτή σηκώνει μεγάλη συζήτηση και δεν αναλύεται σε λίγες γραμμές. Χαίρομαι όμως που δύο καλοί μου φίλοι βρίσκονται στα χνάρια τις επικαιρότητας και άδραξαν της ευκαιρίας.

Η αλήθεια είναι ότι με τα μνημόνια γίνεται μια μεγάλη και καθολική προσπάθεια “απο-συμβολοποίησης¨” όπως λέω εγώ ή αλλιώς αποκαθήλωσης των συμβόλων και όλων αυτών που η κοινωνία μέχρι σήμερα πίστευε ως θεσμούς. Όταν αποδομείς όλους εκείνους τους μηχανισμούς που διατηρούσαν τις ελάχιστες προϋποθέσεις διατήρησης της κοινωνικής συνοχής τότε οι θεσμοί “ξεπέφτουν” στα μάτια του κόσμου. Όλοι πλέον είναι καχύποπτοι με το ο,τιδήποτε. Όσον αφορά το λειτούργημα του δικηγόρου, αυτό έχει ξεπέσει στα μάτια του συνόλου εδώ και πάρα πολύ καιρό. Αρκεί να διαπιστώσει κανείς την αντιμετώπιση που έχει κάποιος δικηγόρος όταν εκπροσωπεί τον πελάτη του δικαστικά ή εξώδικα. Όλοι αγωνίζονται για την μη προάσπιση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου-εντολέα και ο δικηγόρος δίνει τη μάχη της αμφισβήτησης τόσο από το χώρο εκτέλεσης των καθηκόντων του όσο και από τον ίδιο το πελάτη του. Όσον αφορά τις πρακτικές των συναδέλφων που “κοροϊδεύουν” ακόμη το κόσμο, αυτές είναι κατάπτυστες και ντροπιαστικές και πρέπει να απομονώνονται και να ακρωτηριάζονται σα γάγγραινα. Η γενίκευση από τη κοινωνία για μεμονωμένα περιστατικά εξαπάτησης πελατών απο δικηγόρους δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο. Τέλος, ένα μεγάλο ερώτημα εγείρεται τελικά στο αν η κοινωνία θα προσαρμοστεί στις διεθνείς εξελίξεις ή θα οραματίζεται το εξιδανικευμένο τοπίο της ουτοπίας ή φρουτοπίας. Όταν οι εξελίξεις τρέχουν με τόσο ραγδαίους ρυθμούς το δίλημμα παραμένω ως έχω ή προσαρμόζομαι είναι ψευτοδίλημμα.

Συμφωνώ με αυτά που αναφέρεις. Δε θα έπρεπε όμως κάποιος να πει ΣΤΟΠ σε όλα αυτά που συμβαίνουν; Η υποβάθμιση του δικηγορικού λειτουργήματος μας αφορά όλους, ασχέτως αν υπαίτιοι για την κατάσταση ήταν ορισμένοι, ίσως και η πλειοψηφία. Δε θα πρέπει να σεβαστούμε έστω το δικαίωμα του ενός που αποσκοπεί στη “ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ” και όχι στο κέρδος; Τέλος, φυσικά και πρέπει να συμβιβαζόμαστε και να αποβλέπουμε και να προσαρμοζόμαστε στις σύγχρονες εξελίξεις. δεν γίνεται όμως στην αριθμητική να μετράς και να φτάνεις στο 20 πηδώντας προηγούμενους αριθμούς. Όλα έχουν μία σειρά και ένα μέτρο. Και αυτό δεν είναι ούτε ψευτοδίλημμα, ούτε ουτοπία. Είναι το ορθό, καθότι είναι ο κανόνας που θα βγάλει σωστά την εξίσωση. Αν τον παραβιάσεις στο τέλος το αποτέλεσμα θα είναι λάθος.

Το ότι δε γίνονται όλα με τη σειρά που πρέπει να γίνουν και ότι καλόυμαστε να υποστούμε αλλαγές που θα διαρκούσαν 20ετία μέσα σε λίγους μήνες αυτό είναι γεγονός. Η εξίσωση έχει πρόβλημα εδώ και χρόνια. Η δικαιοσύνη αποδεικνύεται ότι γ΄νεται πια το “σπορ” των πλουσίων μετά και τις χθεσινές εξαγγελίες για αύξηση των παραβόλων προσφυγής σε αυτή. Η αντίδραση πρέπει να είναι συντεταγμένη. Από του βήματος τούτου πάντα εκφράζουμε την άποψή μας και κατακρίνουμε τα κακώς κείμενα. Η δικαιοσύνη πρέπει να διατηρηθεί ως θεσμός εγγύησης της κοινωνικής συνοχής και να αποτλεί καταφύγιο όλων όσων αδικήθηκαν και αναζητούν το δίκαιο τους. Αρωγός στον αγώνα του πολίτη που αναζητά το δίκαιο είναι πάντοτε ο δικηγόρος, αυτό δε πρέπει να το ξεχνάμε, ούτε να αφήνουμε να αλλοιώνεται από “δήθεν” κακές εντυπώσεις μεμονωμένων περιπτώσεων.