Τις τελευταίες ημέρες έχει ξεσπάσει έντονος δημόσιος διάλογος γύρω από την πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Άρειος Πάγος που αφορά δάνεια υπαγμένα στον νόμο Κατσέλη (ν. 3869/2010).
Οι τίτλοι μιλούν για «ανατροπή», «ελάφρυνση εκατοντάδων χιλιάδων δανειοληπτών», ακόμη και για «δημοσιονομικό σοκ». Όμως υπάρχει ένα κρίσιμο πρόβλημα:
Το σκεπτικό της απόφασης δεν έχει ακόμη καθαρογραφεί.
Και αυτό σημαίνει ότι, επί της ουσίας, κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι ακριβώς αποφάσισε το Δικαστήριο.
Σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται από διαφορετικά – ακόμη και αντίθετα πολιτικά – μέσα ενημέρωσης, η απόφαση φέρεται να αφορά τον τρόπο υπολογισμού των τόκων στις δικαστικές ρυθμίσεις του νόμου Κατσέλη.
Η κυρίαρχη εκτίμηση είναι ότι:
Αν αυτό επιβεβαιωθεί στο τελικό σκεπτικό, πράγματι πρόκειται για ουσιαστική ελάφρυνση για χιλιάδες δανειολήπτες.
Όμως προς το παρόν, μιλάμε για εκτιμήσεις – όχι δεσμευτική ερμηνεία.
Η εμπειρία των τελευταίων δεκαπέντε ετών διδάσκει ότι:
Χωρίς το πλήρες σκεπτικό:
Για εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που βρίσκονται επί χρόνια σε καθεστώς δικαστικής ρύθμισης, η είδηση δημιουργεί ελπίδα. Και δικαίως.
Όμως υπάρχει και εύλογη καχυποψία:
Η κοινωνία έχει μάθει να περιμένει το αποτέλεσμα, όχι τον τίτλο.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, σχεδόν απούσα από τη δημόσια συζήτηση: οι συνεπείς δανειολήπτες. Εκείνοι που, παρά δυσκολίες, συνέχισαν να εξυπηρετούν τα δάνειά τους κανονικά, πληρώνοντας τόκους υπολογισμένους επί του συνόλου του κεφαλαίου, χωρίς δικαστική προστασία, χωρίς «κούρεμα» και χωρίς ρυθμίσεις.
Για αυτούς, η ενδεχόμενη νέα ερμηνεία δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα δικαιοσύνης: είναι θεμιτό να επιβραβεύεται εκ των υστέρων η αδυναμία πληρωμής, ενώ η συνέπεια να μην αναγνωρίζεται με κανέναν τρόπο; Αν πράγματι ισχύσει ένας ευνοϊκότερος τρόπος εκτοκισμού μόνο για όσους προσέφυγαν δικαστικά, τότε δεν πρόκειται απλώς για κοινωνική προστασία, αλλά για μια άνιση μεταχείριση που, έστω έμμεσα, μεταφέρει το βάρος στους συνεπείς.
Το ερώτημα δεν είναι αν οι υπερχρεωμένοι χρειάζονταν στήριξη — αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι αν το σύστημα μπορεί να θεωρείται δίκαιο όταν η συνέπεια δεν ανταμείβεται και η υπαγωγή σε καθεστώς αδυναμίας αποδεικνύεται εκ των υστέρων ευνοϊκότερη. Και αυτό είναι ένα θεσμικό ζήτημα που ξεπερνά τη συγκεκριμένη απόφαση και αγγίζει την ίδια την έννοια της ισότητας ενώπιον των οικονομικών κανόνων.
Η έντονη κινητικότητα στο οικονομικό επιτελείο δεν είναι τυχαία. Αν τελικά περιορίζονται οι αναμενόμενες εισπράξεις από δάνεια νόμου Κατσέλη:
Όλα αυτά, όμως, εξαρτώνται από μια απόφαση που ακόμη δεν έχει μιλήσει πλήρως.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η απόφαση είναι «καλή» ή «κακή».
Το ερώτημα είναι αν:
Μέχρι τότε, κάθε βεβαιότητα είναι πρόωρη.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου μπορεί να αποτελέσει σημείο καμπής.
Μπορεί όμως και να αποδειχθεί άλλη μία υπόσχεση που θα εξαντληθεί στα πρωτοσέλιδα.
Μέχρι να δούμε το πλήρες σκεπτικό, το μόνο θεσμικά υπεύθυνο συμπέρασμα είναι ένα:
Λιγότεροι πανηγυρισμοί – περισσότερη αναμονή.
Έχει δημοσιευθεί το πλήρες σκεπτικό της απόφασης;
Όχι, μέχρι στιγμής όχι.
Είναι σίγουρη η μείωση τόκων για όλους τους δανειολήπτες;
Όχι, πρόκειται για εκτιμήσεις έως ότου δημοσιευθεί το σκεπτικό.
Αφορά όλα τα δάνεια του νόμου Κατσέλη;
Δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί.
Πρέπει να αλλάξει κάτι άμεσα ο δανειολήπτης;
Όχι, συνιστάται αναμονή μέχρι την επίσημη δημοσίευση.
Μπορείτε να κανονίσετε ΑΜΕΣΑ και ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ψηφιακό ραντεβού online (Skype, Zoom, Meet, Viber, What’s up) με τον δικηγόρο που χειρίζεται την υπόθεσή σας. Εφόσον κριθεί απαραίτητο, το ραντεβού θα ολοκληρωθεί στα γραφεία μας, χωρίς επιπλέον κόστος για εσάς.
Siamakis & Partners © All Rights Reserved.
Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.