Οικογενειακό Δίκαιο

Οικογενειακό Δίκαιο. Το οικογενειακό δίκαιο, ως ειδικότερος κλάδος του ιδιωτικού αστικού δικαίου, περιέχεται στις οικείες διατάξεις του τέταρτου βιβλίου του Αστικού Κώδικα ( άρθρα 1346 – 1694)αλλά σχετικές διατάξεις συναντώνται και σε άλλα νομοθετήματα. Αποτελεί δε σύνολο νομικών κανόνων που ρυθμίζουν τις οικογενειακές σχέσεις, τις σχέσεις δηλαδή που διαμορφώνονται και αναπτύσσονται στο πλαίσιο της οικογένειας, εκτός από τις κληρονομικές που ρυθμίζονται ειδικώς στις διατάξεις του κληρονομικού δικαίου. Πρόκειται δηλαδή για τις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, καθώς και για τις σχέσεις μεταξύ γονέων και τέκνων. Ειδικότερα, το οικογενειακό δίκαιο ρυθμίζει αφενός τις κατά κυριολεξία οικογενειακές σχέσεις, δηλαδή τη μνηστεία, το γάμο, τις σχέσεις των συζύγων, το διαζύγιο, την απόκτηση απογόνων μέσω ιατρικής υποβοήθησης, ζητήματα συγγένειας, τη διατροφή μεταξύ μελών της οικογένειας, τις σχέσεις γονέων και τέκνων και την υιοθεσία, και αφετέρου τις οιονεί οικογενειακές σχέσεις, όπου τα μέρη δεν είναι απαραίτητο να είναι σύζυγοι ή συγγενείς, δηλαδή την επιτροπεία καθώς και την αναδοχή ανηλίκου, τη δικαστική συμπαράσταση ενηλίκου και τέλος τη δικαστική επιμέλεια ξένων υποθέσεων.

Η νομική έννοια «οικογένεια» δεν προσδιορίζεται νομοθετικά παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Επειδή δεν υπάρχει νομοθετικός ορισμός της οικογένειας, το περιεχόμενο της τελευταίας είναι ελαστικό και διαμορφώνεται ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες που καλείται να εξυπηρετήσει μια ορισμένη ρύθμιση, αφού ληφθούν υπόψη και οι επικρατούσες κοινωνικές αξίες και αντιλήψεις. Η «Οικογένεια» είναι κατά πρώτο λόγο έννοια κοινωνιολογική και υποδηλώνει την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Με τον όρο «οικογένεια» αναφερόμαστε στην πρωταρχική ομάδα της κοινωνίας, που ο δεσμός των μελών της συνδέεται άμεσα με ένα βιολογικό γεγονός: σεξουαλική σχέση ή τεκνοποιία. Το βιολογικό αυτό γεγονός όταν ενσωματώνεται στο δίκαιο, εμφανίζεται η νομική έννοια της οικογένειας: η σεξουαλική σχέση εντάσσεται στο γάμο, ενώ η τεκνοποιία εντάσσεται στη νομική θεμελίωση της μητρότητας και της πατρότητας. Οικογένεια, από κοινωνιολογική αλλά και από νομική άποψη, δημιουργεί και η υιοθεσία, με την οποία δημιουργείται τεχνητή συγγενική σχέση. Στην υιοθεσία το βιολογικό γεγονός (η γέννηση) αντικαθίσταται από μια νομική πράξη.

Μία εναλλακτική μορφή οικογένειας, η οποία εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο στις σύγχρονες κοινωνίες, είναι η ελεύθερη ένωση. Με το Ν. 3719/2008 αναγνωρίζεται στην Ελλάδα το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης. Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης είναι η συμφωνία δύο ενηλίκων με την οποία οργανώνουν τη συμβίωσή τους. Με αυτό παρέχονται στα ζευγάρια που επιλέγουν τη συμβίωση μερικά από τα δικαιώματα που προσφέρει ο γάμος.

Η οικογένεια δεν έχει νομική προσωπικότητα, δεν είναι δηλαδή υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Επομένως δεν έχει δική της περιουσία, δεν κληρονομεί ούτε κληρονομείται, δεν συμβάλλεται αυτοτελώς στο όνομα της, δεν μπορεί να διάδικος σε δίκη, κ.λπ. Τις ιδιότητες αυτές μπορούν να έχουν μόνο τα ίδια τα μέλη κάθε οικογένειας, όπως η μητέρα, ο πατέρας, τα τέκνα. Για τους ίδιους λόγους ο νόμος δεν προβλέπει γενική αγωγή για την προστασία της οικογένειας.

Συζητείστε την υπόθεσή σας με τους ειδικούς

Αν σας φάνηκε χρήσιμο, μπορείτε να το μοιραστείτε:
Facebook Twitter Email